Biuro Obsługi Relacji

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą związki. Pokaż wszystkie posty

Wymagam, oczekuję i musisz – oto 3 słowa, które pojawiając się w związku, wieszczą szybki jego koniec. A przynajmniej koniec związku zdrowego, opartego na wzajemnym poszanowaniu przestrzeni i niezależności. Brzmi to jak bluźnierstwo, ale chcę Wam dziś powiedzieć coś ważnego (i być może odkrywczego) – w dobrym związku nie musisz. Możesz. A najlepsze jest to, że chcesz. I partner chce. A jak już nie chce… to to też możesz go już nie chcieć. To dokładnie takie proste.

Związek z drugim człowiekiem to nie hołd lenny, choć niektórym czasem tak się wydaje. To umowa na czas nieokreślony z możliwością natychmiastowego wypowiedzenia. Z każdej strony. Znacie te opowieści o tym, że ludzie w związkach przestają o siebie dbać? Niechlujny wygląd, wątpliwej jakości maniery, zapuszczanie siebie… i zapuszczanie partnera. Owszem, przejście z fazy romantycznego zauroczenia w fazę ustabilizowanego związku skłania do opuszczenia gardy, ale litości… Wszystko w związku zaczyna się od ciebie a promieniuje i oddziałuje potem na twojego partnera. Gdy przestajesz dbać o siebie, przestajesz też dbać o drugą osobę i waszą wspólnotę. Dlaczego? Bo już ci nie zależy, już nie walczysz i zabiegasz. Zwykle w odpowiedzi na taką postawę partner zaczyna wchodzić w tory „oczekuję”. Bo i cóż ma zrobić? Nie twierdzę, że pokazanie się w dresie przekreśla związek (wszak czasem go determinuje), ale wciąż warto zastanowić się, czy wyglądamy w nim korzystnie i czy przypadkiem nie cuchnie.

Nie zrozummy się źle – nie powinniśmy być w relacjach, po których niczego się nie spodziewamy. Rzeczą podstawową i zasadniczą jest poznać oraz pokochać swoje własne potrzeby, jeszcze zanim zaczniemy się za kimkolwiek obracać. Mamy również absolutne prawo oczekiwać, że to, co dostajemy od początku znajomości, jest autentyczną ofertą relacji. Jeśli niedługo po ustaleniu waszej ustnej umowy, warunki zaczynają odbiegać od wcześniejszych, możemy złożyć zażalenie na produkt niezgodny z opisem. I reklamację. Zdecydowanie lepiej jest pozbyć się wadliwego towaru, niż narzekać na niego do końca życia. W podzięce zadbać, żeby i nasza oferta nie okazała się bublem. Wtedy można też cieszyć się taką relacją bez konieczności czynienia poświęceń i werbalizowania swoich zawiedzionych oczekiwań.

Być może brzmi to nieco obcesowo i odziera piękną romantyczną relację z godności. Analogie do produktów, ofert i reklamacji mogą brzmieć brutalnie, ale w rzeczywistości warto spojrzeć na najważniejszy aspekt naszego życia na chłodno i z dystansem. Wszak nie mamy podobnych odczuć, gdy ktoś rzeczowo analizuje wybór studiów czy ścieżki kariery. Nasze związki powinny być pełne uniesień i magicznego romantyzmu, ale wyższe uczucia buduje się na solidnych fundamentach. A do podstaw należy podejść zasadniczo, żeby dom, który chcemy razem wybudować nie okazał się kolosem na glinianych nogach złożonych z nieracjonalnych przesłanek.

Ale ale, nie oznacza to, że jeśli wszystkie nasze zachcianki nie zostają zaspokojone w związku, to z fochem zbieramy swoje zabawki i idziemy do innej piaskownicy. Nie wolno zapominać, że nasi partnerzy nie są jasnowidzami. Naszą wizją udanego związku należy dzielić się z potencjalnym partnerem od samego początku znajomości (i nigdy nie przestawać). Zamiast jednak przedstawiać alfabetyczną listę wymagań, lepiej skupić się na swojej roli w związku i celu, do jakiego zmierzamy. A potem słuchać, kim chce być ewentualny przyszły małżonek. Jeśli wspólnie wysnuta wizja okazuje się atrakcyjna, istnieje szansa, że to początek pięknej miłości. W związku liczą się tylko oczekiwania wypowiedziane a spodziewanie się, że ktoś się domyśli, powinno być karalne. Natomiast treść komunikatów jest równie istotna, jak ich forma. Możemy używać emocjonalnych szantaży i wywoływać w kimś poczucie frustracji. Możemy też przeanalizować realnie swoje wyobrażenia a potem te sensowne przedstawić partnerowi, znów w odniesieniu przede wszystkim do siebie – swojej roli i odczuć związanych z waszą relacją. Nie jest to uniwersalne remedium na uniknięcie awantury i negatywnych uczuć, ale zwiększamy szansę na osiągnięcie porozumienia w kwestii pracowania nad stanem naszego związku.

Wiemy, że jesteśmy w odpowiednim miejscu z drugą osobą, gdy zyskujemy poczucie, że bycie bez naszego partnera nie jest końcem świata, ale przynosi tyle radości i satysfakcji, że nie chciałoby się być nigdzie indziej. Sprawy mogą oczywiście komplikować wspólne zobowiązania – dzieci, kredyty, itp. Jednak jeśli postanawiamy w czymś trwać, to nie możemy oczekiwać, że tylko jedna osoba postanowi o to zadbać. A zmiany zawsze najlepiej zaczynać od siebie. Jeśli nasze starania pozostaną bez odpowiedzi, mamy nie tylko prawo, ale wręcz obowiązek, odejść i zapobiec nieszczęściu przynajmniej dwóch osób, a może i kolejnych, jeśli w grę wchodzą dzieci.

Także bądźmy razem, bo możemy, ale wcale nie musimy. Uczucie zależności jest pierwszym stopniem do budowania muru frustracji między partnerami. Nie musicie wymagać, oczekiwać i wydawać dyspozycji. Tylko doczytajcie również to, co drobnym drukiem, gdy postanawiacie powierzyć komuś własne starania.

Joanna H. Sawicka

Akt pierwszy. Wnętrze. Modna knajpa. Wieczór.

Opis: P. (on) i M. (ona) są nowocześni i postanowili pozostać przyjaciółmi po rozstaniu. Spotykają się ze znajomymi na weekendowe wino, aż w końcu A. zadaje wiszące w powietrzu pytanie.

A.: Czemu się rozstaliście?

P.: Ona się zmieniła.

M.: A on nie.

Zdarza mi się wysłuchiwać zwierzeń przyjaciół na temat nieudanych związków. Podawane przyczyny są oczywiście najróżniejsze, ale wiele z nich można sprowadzić do bardzo prostej konstatacji. Mężczyźni są zawiedzeni zmianą, jaka zaszła w ich kobietach. Te drugie z kolei, rozczarowane są, że w ich mężczyznach nie zaszła zmiana. Jak to zatem jest z tymi zmianami?

Kryzys 1: ona się zmieniła

Facet poznaje kobietę. Zgodnie ze wszystkimi miłosnymi poradnikami, kobieta ta od początku sprawia wrażenie niezależnej, samowystarczalnej, dającej pełną swobodę i tejże oczekującej. Ma zawsze ogolone nogi, nigdy nie chodzi w wyciągniętym dresie, sypia wymalowana i w zwiewnych halkach oraz ma nieopanowany seksualny apetyt. Chodzący ideał. Problem polega na tym, że zwykło się kobietom wmawiać określony schemat uwodzenia. Gdy jednak już mężczyznę usidlą w związku, spoczywają na laurach i kończą się gierki. Wtedy dopiero okazuje się, że ona również miewa okres, humory, dłubie w nosie, boli ją głowa i pyta, dokąd idziesz i, o której wrócisz. To naprawdę twarde lądowanie dla mężczyzny, który musi zaprzyjaźnić się z mniej anielską wersją swojej lubej. Nie każdy jest w stanie przez to przebrnąć. Warto zatem zdobyć się na zdrową dozę szczerości przy poznawaniu a także konsekwencję podczas dalszej wspólnej drogi. Od początku warto mówić o swoim świecie na tyle uczciwie, żeby nie zafundować parterowi terapii szokowej. Warto również pamiętać, że skoro zakochał się w miłośniczce seksownej bielizny, to może nie jest aż tak wielkim wyrzeczeniem noszenie jej na co dzień a skoro kiedyś nie miałaś problemu, że w piątki wychodzi z kumplami na piwo, to może niech tak zostanie? W końcu nie fair jest zmienianie zasad gry w czasie gry.

Kryzys 2: on się nie zmienił

Mama zwykła mi powtarzać pewną życiową mądrość, że mężczyznę można zmienić… na innego. Jednak wiele kobiet mimo wszystko podejmuje syzyfowy wysiłek a potem dziwi je porażka. Powiedzmy sobie zatem szczerze, że pod tym względem mężczyźni są dużo bardziej szczerzy podczas nawiązywania relacji. Stąd też doprowadzające kobiety do szału sformułowanie „przecież wiedziałaś, na co się decydujesz”. Oczywiście, nawet mężczyźni podlegają dojrzewaniu (choć w znacznie bardziej ograniczonym zakresie – żart!). Jednak dzieje się to w pewnych ramach. Mężczyźni są gorsi w udawaniu, gdy kobiety wykształciły (odwrotnie do reszty gatunków) niezwykły katalog barwnych póz. Mimo wszystko pokutuje w kobietach model, w którym one „naprawiają” nierozgarniętych i krótkowzrocznych mężczyzn (stąd kobieca fascynacja „złymi chłopakami”, choć to temat na zupełnie osobny wpis). Jakie jest ich rozczarowanie, gdy okazuje się, że bałaganiarz wciąż rozrzuca skarpety po domu, żartowniś wciąż lubuje się w psikusach a zagorzały przeciwnik posiadania dzieci wciąż nie ma w planach obdarzenia partnerki uroczym potomstwem. Przecież poświęciły tyle czasu, żeby ich wychować! Błąd. Związek to relacja dwóch dorosłych osób, jeśli jego wersja dorosłości jej nie pasuje od początku, powinna wybrać inny obiekt westchnień.

Powyższe postawy mogą oczywiście występować u obydwu płci, choć empiryzm wskazuje na częstsze występowanie przedstawionego modelu. Oczekiwania są niezwykle istotnym i fundamentalnym elementem udanej relacji, więc warto zadbać, żeby od początku wyraźnie komunikować je szczerze.. To nie oznacza, że w żadnym z nas nigdy nie następują przemiany, ale jeśli już na takie się decydujemy, muszą wynikać z nas samych. Tylko wtedy mogą być szczerze realizowane i pozbawione piętna poświęcenia dla partnera. Bądźmy najlepszą wersją samych siebie a wtedy wystarczy zwrócić uwagę, w jakiej naszej wersji się zakochaliśmy i oczekiwać, że jest to wersja na lata.

J. H. Sawicka

Subskrybuj: Posty ( Atom )

Formularz kontaktowy

happy together

Strony